Μαριάννα Βαρδινογιάννη: Η διαδρομή μιας «σιδηράς κυρίας», ο έρωτας με τον Βαρδή και οι δοκιμασίες της ζωής

Η απώλεια της Μαριάννας Βαρδινογιάννη σε ηλικία 80 ετών αφήνει πίσω της μια σπουδαία φιλανθρωπική παρακαταθήκη. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της, προτιμούσε να τοποθετείται δημόσια κυρίως μέσα από το ανθρωπιστικό της έργο και τις κοινωνικές της πρωτοβουλίες.

Σε μια από τις σπάνιες εξομολογήσεις της στη Μαρία Λεμονιά και στον ιστότοπο newsmoney, η ίδια είχε μιλήσει ανοιχτά για τη γνωριμία της με τον σύζυγό της Βαρδή Βαρδινογιάννη, τη δημιουργία της οικογένειά τους, καθώς και τις προκλήσεις που αντιμετώπισαν μαζί.

Η πρώτη συνάντηση και η αρχή μιας κοινής πορείας

Η σχέση τους ξεκίνησε από τα νεανικά τους χρόνια, όταν εκείνη φοιτούσε ακόμη στο σχολείο κι εκείνος υπηρετούσε ως αξιωματικός στο Πολεμικό Ναυτικό.
Το ξεκίνημα: Ο γάμος τους πραγματοποιήθηκε λίγα χρόνια αργότερα, έχοντας εξαρχής τη βεβαιότητα ότι τα βήματά τους θα ήταν παράλληλα.

Τα πρώτα χρόνια: Έστησαν το σπιτικό τους σε ένα μικρό διαμέρισμα, χωρίς να προβλέπουν τις μεταγενέστερες ανατροπές που θα άλλαζαν τις συνθήκες της καθημερινότητάς τους, αλλά όχι τις αξίες τους.

Η οικογένεια: Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά, παραμένοντας διαρκώς στο πλευρό τους, ενώ αργότερα η οικογένεια μεγάλωσε με την έλευση των εγγονιών τους.

«Αμέτρητες στιγμές όμορφες αλλά και στιγμές δύσκολες, όπως άλλωστε στη ζωή κάθε ανθρώπου. Στιγμές όμως που έκαναν την αγάπη μας ακόμα πιο ουσιαστική κι εμάς δυνατότερους ανθρώπους, μοναδικά δεμένους», είχε εξομολογηθεί η ίδια.

Η δοκιμασία της εξορίας στην Αμοργό

Η πλέον απαιτητική περίοδος της κοινής τους ζωής συνδέθηκε με την περίοδο της επταετίας, όταν ο Βαρδής Βαρδινογιάννης εκτοπίστηκε στην Αμοργό.

Η οικογενειακή πίεση: Την εποχή εκείνη το ζευγάρι είχε ήδη τρία παιδιά, με το νεότερο μέλος να είναι ακόμη βρέφος.

Το ταξίδι στο νησί: Η Μαριάννα Βαρδινογιάννη ταξίδεψε μέσα στον χειμώνα με καΐκι προς την Αμοργό, παίρνοντας μαζί της τα δύο μεγαλύτερα παιδιά.

Οι συνθήκες διαβίωσης: Εγκαταστάθηκαν σε ένα σπίτι χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, αλλά βρήκαν στήριξη στη θερμή συμπαράσταση των ντόπιων. Οι κάτοικοι του νησιού τους φρόντιζαν καθημερινά, αφήνοντας στο παράθυρό τους τροφή, όπως φρέσκο γάλα, αυγά και ψωμί.

Η αλληλεγγύη των ανθρώπων της Αμοργού αποτυπώθηκε ανεξίτηλα στη μνήμη της, αποτελώντας ένα συναισθηματικό στήριγμα που κράτησε για πάντα.