Γιώργος Τζίφος: Ο αξέχαστος δευτεραγωνιστής, η διαφήμιση που έγραψε ιστορία, ο γάμος με τη Ρένα Λοράνδου και το μοιραίο τέλος

Στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, υπήρξαν ηθοποιοί που δεν υπήρξαν ποτέ πρωταγωνιστές, κι όμως η παρουσία τους υπήρξε το ίδιο αναγνωρίσιμη. Ένας από αυτούς ήταν ο Γιώργος Τζίφος. Με τη χαρακτηριστική φυσιογνωμία του, τις ατάκες του και το ανεπιτήδευτο ταλέντο του, σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή, παίζοντας σε δεκάδες ταινίες και χαρίζοντας στο κοινό στιγμές αξέχαστες.

Γεννημένος το 1918, ο Γιώργος Τζίφος υπήρξε γιος του επίσης ηθοποιού Σπύρου Τζιφού. Το θέατρο και ο κινηματογράφος ήταν, θα λέγαμε, οικογενειακή υπόθεση. Όμως, ο ίδιος δεν επιδίωξε ποτέ τη λάμψη του πρωταγωνιστή. Αντίθετα, αφιερώθηκε με πάθος σε δεύτερους ρόλους, εκείνους τους ρόλους που συχνά περνούν απαρατήρητοι, αλλά είναι η ραχοκοκαλιά κάθε ταινίας. Κι εκείνος, με την υποκριτική του δεινότητα, κατάφερε να τους κάνει αξέχαστους.

Μια ζωή αφιερωμένη στη σκηνή και την οθόνη
Η καριέρα του Γιώργου Τζίφου εκτεινόταν σε τέσσερις δεκαετίες. Ξεκίνησε από το θέατρο, αλλά η μεγάλη του αγάπη ήταν ο κινηματογράφος. Έπαιξε σε πλήθος ταινιών, κωμωδιών κυρίως, αλλά και σε δράματα, πάντα με την ίδια άνεση. Η φιλμογραφία του είναι πλούσια: «Μαρίνος Κοντάρας (Ο κουρσάρος του Αιγαίου)» (1948), «Οχυρό 27» (1948), «Η Αγνή του λιμανιού» (1952), «Οι ουρανοί είναι δικοί μας» (1953), «Χαρούμενο ξεκίνημα» (1954), «Γλέντι, λεφτά κι αγάπη» (1955), «Αλλού το όνειρο κι αλλού το θαύμα» (1957), «Να ζήσουν τα φτωχόπαιδα» (1959), «Όσο υπάρχουν γυναίκες» (1959), «Κορίτσια της Αθήνας» (1960) και «Το κλωτσοσκούφι» (1960).

Ανάμεσα στις πιο γνωστές του εμφανίσεις, ξεχωρίζει ο ρόλος του στο δράμα «Νόμος 4000» του Γιάννη Δαλιανίδη, καθώς και στις κωμωδίες «Θα σε κάνω βασίλισσα» (στο ρόλο του μεταφορέα) και «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα» (στο ρόλο του σοφέρ). Το 1982, εμφανίστηκε στην ταινία «Αλαλούμ» με τον Χάρρυ Κλυνν, μια από τις τελευταίες του κινηματογραφικές παρουσίες.

Η μακροχρόνια πορεία του στον κινηματογράφο τον έφερε σε επαφή με μια πλειάδα ταλαντούχων ηθοποιών. Συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους σταρ της εποχής, προσφέροντας πάντα το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Οι ρόλοι του μπορεί να ήταν μικροί, αλλά η παρουσία του ήταν πάντα ουσιαστική. Ήταν ένας ηθοποιός που, ακόμα και σε μια σύντομη σκηνή, κατάφερνε να κερδίσει την προσοχή του θεατή.

Η διαφήμιση που έμεινε στην ιστορία
Ο Γιώργος Τζίφος, ωστόσο, έγινε ευρύτερα γνωστός στο κοινό και μέσα από μια τηλεοπτική διαφήμιση. Πρωταγωνίστησε σε μια διαφήμιση γάλακτος, όπου υποδυόταν έναν ρόλο δίπλα στον μικρό Μπόμπο. Η διαφήμιση αυτή έμεινε χαραγμένη στη μνήμη όσων την είδαν, και ο Τζίφος έγινε συνώνυμος με αυτόν τον ρόλο. Ήταν μια από εκείνες τις στιγμές που η τηλεόραση έκανε έναν ηθοποιό αναγνωρίσιμο ακόμα και στα σπίτια εκείνων που δεν πήγαιναν συχνά σινεμά.

Ο γάμος με τη Ρένα Λοράνδου
Στην προσωπική του ζωή, ο Γιώργος Τζίφος υπήρξε παντρεμένος με την ηθοποιό Ρένα Λοράνδου. Η Ρένα Λοράνδου είχε συμμετάσχει σε ηλικία 18 ετών σε διαγωνισμό ομορφιάς, γεγονός που την είχε κάνει γνωστή. Το ζευγάρι παρέμεινε μαζί, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, χωρίς να απασχολήσει ποτέ τον Τύπο με σκάνδαλα ή εντάσεις. Ο Τζίφος ήταν ένας άνθρωπος που δεν επιδίωκε την κακή δημοσιότητα, προτιμώντας να ζει ήρεμα και αθόρυβα.

Το μοιραίο τέλος και η κληρονομιά
Ο Γιώργος Τζίφος έφυγε από τη ζωή στις 27 Μαΐου 1986, σε ηλικία 68 ετών. Κηδεύτηκε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών. Παρά την παρουσία του σε τόσες ταινίες, η ζωή του παρέμεινε μυστηριώδης. Λίγα είναι γνωστά για την καθημερινότητά του και τις συνθήκες του θανάτου του. Ήταν ένας άνθρωπος που αγαπούσε την ησυχία του και δεν αναζητούσε την προβολή.

Αυτό που άφησε πίσω του, ωστόσο, είναι μια παρακαταθήκη ανεκτίμητη: η συμμετοχή του σε δεύτερους ρόλους στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, δίπλα σε μια πλειάδα ταλαντούχων ηθοποιών. Οι ερμηνείες του, ακόμα και στις πιο μικρές σκηνές, υπήρξαν υπέροχες και αξέχαστες.

Ένας αθόρυβος ήρωας του ελληνικού σινεμά
Ο Γιώργος Τζίφος υπήρξε ένας από εκείνους τους ηθοποιούς που έκαναν το ελληνικό σινεμά πλουσιότερο. Δεν ήταν ο πρωταγωνιστής, αλλά η παρουσία του ήταν πάντα εγγύηση ποιότητας. Ήταν ο ταρίφας, ο σοφέρ, ο μεταφορέας, ο φίλος του πρωταγωνιστή, ο γείτονας, ο περαστικός – όλοι αυτοί οι ρόλοι που συχνά περνούν απαρατήρητοι, αλλά είναι αυτοί που δίνουν ζωή και χρώμα σε μια ταινία.

Σήμερα, οι παλιές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου συνεχίζουν να προβάλλονται, και ο Γιώργος Τζίφος συνεχίζει να υπάρχει μέσα από αυτές. Το πρόσωπό του, η φωνή του, οι κινήσεις του, οι ατάκες του – όλα αυτά αποτελούν κομμάτι της συλλογικής μνήμης. Κι ας μην έγινε ποτέ σταρ, η θέση του στην καρδιά του κοινού είναι εξίσου σημαντική με εκείνη των μεγαλύτερων ονομάτων.

Ο Γιώργος Τζίφος μας θυμίζει ότι η αξία ενός ηθοποιού δεν μετριέται με τον αριθμό των πρωταγωνιστικών ρόλων, αλλά με την ικανότητά του να αφήνει ένα αποτύπωμα, ακόμα και στη μικρότερη εμφάνιση. Κι αυτό το αποτύπωμα το άφησε ανεξίτηλο. Και γι’ αυτό, τον θυμόμαστε και τον τιμούμε.