Γιώργος Γεωργίου: Η πορεία του στη σκηνή και τη συγγραφή, η καθοριστική συνεργασία με τον Δαλιανίδη και ο λόγος που «κόπηκε» η φιλία με τη Μάρθα Καραγιάννη

Υπάρχουν ηθοποιοί που η αξία τους δεν μετριέται με τον αριθμό των πρωταγωνιστικών ρόλων, αλλά με τη συνολική προσφορά τους στην τέχνη και την αγάπη που αποσπούν από τους συναδέλφους και το κοινό. Ο Γιώργος Γεωργίου ανήκει ακριβώς σε αυτή την κατηγορία. Γεννημένος στην Αθήνα στις 19 Σεπτεμβρίου του 1949, υπήρξε ένας ηθοποιός με πλούσια θεατρική και κινηματογραφική διαδρομή, αλλά και ένας δημιουργικός συγγραφέας που υπέγραψε πάνω από 30 επιθεωρήσεις.

Η πορεία του στο θέατρο ξεκίνησε το 1974 και κράτησε μέχρι το 2015. Συνεργάστηκε με όλους σχεδόν τους μεγάλους του ελληνικού θεάτρου, αν και ο ίδιος θεωρούσε ατυχία του ότι δεν πρόλαβε να δουλέψει με δύο θρυλικές φιγούρες, την Αλίκη Βουγιουκλάκη και την Τζένη Καρέζη. Ωστόσο, η παρουσία του στη σκηνή υπήρξε καθοριστική, ξεχωρίζοντας για το χιούμορ του, ενώ έπαιξε σε παραστάσεις κλασικού ρεπερτορίου, ελληνικής κωμωδίας και επιθεώρησης.

Τα πρώτα βήματα: σπουδές και η πρώτη ταινία
Ο Γιώργος Γεωργίου σπούδασε στην Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου Αθηνών, έχοντας την τύχη να έχει ως καθηγητές του σπουδαίες προσωπικότητες. Ανάμεσά τους, η Κάκια Παναγιώτου, ο Ντίνος Δημόπουλος, ο Γιάννης Γκιωνάκης, ο Βασίλης Κανάκης, ο Τάκης Βουγιουκλάκης και ο Αθηνόδωρος Προύσαλης. Αυτοί οι δάσκαλοι του χάρισαν τα θεμέλια μιας στιβαρής υποκριτικής παιδείας.

Ο Ντίνος Δημόπουλος υπήρξε καθοριστικός για την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση. Χάρη σε εκείνον, ο Γεωργίου πήρε τον πρώτο του ρόλο στην ταινία της Φίνος Φιλμ, «Οι βάσεις και η Βασούλα». Η ταινία γυρίστηκε στα στούντιο του Φίνου στα Σπάτα και θεωρείται μια διασκεδαστική αλληγορία της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου, όπου η Βασούλα συμβολίζει την Ελλάδα. Ο Γεωργίου κράτησε τον ρόλο του Μπόμπυ. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 3 Μαρτίου του 1975, χωρίς ωστόσο να σημειώσει ιδιαίτερη επιτυχία – άλλωστε, εκείνοι ήταν δύσκολοι καιροί για τον κινηματογράφο στη χώρα μας.

Η πορεία στον κινηματογράφο και το θέατρο
Μετά την πρώτη του εμφάνιση, ο Γιώργος Γεωργίου συνέχισε την κινηματογραφική του πορεία με συμμετοχές σε ταινίες όπως «Επικίνδυνη νύχτα» (1976), «Μονά… ζυγά δικά μου…» (1979), «Ο ποδόγυρος» (1980) και «Κορόιδο Ρωμιέ» (1981). Παράλληλα, εργάστηκε στο θέατρο, όπου ξεχώρισε η συνεργασία του με τον Δημήτρη Ποταμίτη. Συνεργάστηκε, επίσης, με θρύλους της κωμωδίας και της επιθεώρησης, όπως η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Ντίνος Ηλιόπουλος και ο Νίκος Ρίζος.

Η θεατρική του πορεία ξεκίνησε το 1974 με τον «Οιδίποδα Τύραννο» και συνέχισε ακάθεκτη, υπηρετώντας όλα τα είδη με την ίδια σοβαρότητα. Όπως ο ίδιος έχει παραδεχτεί, χρωστά πολλά στον Βασίλη Μπουρνέλλη, ο οποίος τον βοήθησε να εμφανιστεί ως πρωταγωνιστής στο ιστορικό θέατρο Ακροπόλ.

Στην τηλεόραση, ο Γεωργίου έκανε την πρώτη του εμφάνιση το 1977, στο πλευρό του Λάμπρου Κωνσταντάρα, στη σειρά «Εκείνες κι εγώ» στην ΥΕΝΕΔ. Ακολούθησαν μικροί ρόλοι σε πολλές ακόμη σειρές της κρατικής και ιδιωτικής τηλεόρασης.

Η συγγραφή και η συνεργασία με τον Δαλιανίδη
Ο Γιώργος Γεωργίου δεν ήταν μόνο ηθοποιός. Η συγγραφή υπήρξε μια παράλληλη, εξίσου σημαντική αγάπη του. Έχει γράψει πάνω από 30 επιθεωρήσεις και πέντε θεατρικά έργα σε πρόζα, τα οποία παίχτηκαν από θιάσους των Γιώργου Πάντζα και Μάρθας Καραγιάννη, τόσο σε περιοδείες όσο και σε αθηναϊκά θέατρα. Είναι τακτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων.

Η πιο καθοριστική στιγμή στη συγγραφική του πορεία ήρθε το 1994, όταν συνεργάστηκε με τον Γιάννη Δαλιανίδη. Όλα ξεκίνησαν όταν ο Δαλιανίδης παρακολούθησε μια επιθεώρηση στο θέατρο Μινώα, στην οποία είχε γράψει ο Γεωργίου. Την επόμενη κιόλας μέρα, ο σκηνοθέτης τον κάλεσε στο σπίτι του στα Ιλίσια και του πρότεινε να γίνουν συνεργάτες στη σειρά «Αραχτοί και λάιτ» του Αντένα.

Ο Γεωργίου θυμάται με συγκίνηση εκείνη την ημέρα: «Όταν του πήγα το πρώτο δείγμα έτρεμαν τα πόδια μου, Δαλιανίδης ήταν αυτός. Του το διαβάζω και μου απαντά: “Νεαρέ προσλαμβάνεσαι”. Ξεκινήσαμε να γράφουμε και οι δύο – ξεχωριστά – αλλά όταν έφτασε η στιγμή για το γύρισμα και διάβασε το δικό μου μου είπε, “το δικό σου είναι καλύτερο, αυτό θα γυρίσω”. Τόσο γενναιόδωρο άνθρωπο δεν είχα ξαναγνωρίσει».

Ο Δαλιανίδης, ένας μύθος του ελληνικού σινεμά, υπήρξε εξαιρετικά γενναιόδωρος μαζί του, βάζοντας το όνομά του στους τίτλους στο ίδιο μέγεθος με το δικό του και πληρώνοντάς τον με 150.000 δραχμές ανά επεισόδιο. Ο Γεωργίου δεν θα τον ξεχάσει ποτέ.

Η σχέση με τη Μάρθα Καραγιάννη και η αποξένωση
Ο Γιώργος Γεωργίου υπήρξε για χρόνια στενός φίλος και συνεργάτης της Μάρθας Καραγιάννη. Ωστόσο, οι δρόμοι τους χώρισαν. Όπως ο ίδιος αποκάλυψε, η αποξένωση ήρθε λόγω συγκυριών και του στενού περιβάλλοντος της ηθοποιού.

Όταν, πριν από δύο χρόνια, την πήρε τηλέφωνο για να της ευχηθεί για το νέο έτος, το τηλέφωνο το σήκωσε η συγκάτοικος της Καραγιάννη, Ντόρα Δούμα. Εκείνη τον έβρισε και του μίλησε άσχημα. Από τότε, οι δρόμοι τους χάθηκαν οριστικά. Ο Γεωργίου είδε τη Δούμα στην κηδεία της Μπρόγιερ, αλλά την προσπέρασε.

Ο ίδιος δήλωσε πως δεν γνώριζε καν τη Ντόρα Δούμα, ούτε το 1980 που συνεργαζόταν με την Καραγιάννη στο θέατρο την είδε ποτέ να την επισκέπτεται. Αν και η Δούμα έχει δηλώσει πως είναι ηθοποιός, ο Γεωργίου δεν την είδε ποτέ να παίζει πουθενά.

Η θέση του δεύτερου ρόλου και η σοφία του Βουτσά
Παρά την πλούσια καριέρα του, ο Γιώργος Γεωργίου δεν έγινε ποτέ πρωταγωνιστής. Κι όμως, αυτό δεν τον στεναχώρησε ποτέ. Όπως είχε πει σε συνέντευξή του, θυμάται τα λόγια του Κώστα Βουτσά, ο οποίος είχε πει με σοφία: «Αν δεν υπήρχατε εσείς οι δεύτεροι, οι χρήσιμοι και οι καλοί, εμείς δε θα μπορούσαμε να γίνουμε πρωταγωνιστές. Εσείς μας κρατάγατε και ανεβαίναμε εμείς!».

Μια φράση που αποτυπώνει την ουσία της συνεργασίας στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Οι δεύτεροι ρόλοι είναι εκείνοι που χτίζουν τον κόσμο της ιστορίας, που δίνουν βάθος και αληθοφάνεια στους πρωταγωνιστές. Και ο Γιώργος Γεωργίου υπήρξε ένας από τους καλύτερους σε αυτόν τον ρόλο.

Μια ζωή αφιερωμένη στην τέχνη
Ο Γιώργος Γεωργίου υπήρξε ένας άνθρωπος που αγάπησε την τέχνη του με πάθος. Ηθοποιός, συγγραφέας, δημιουργός – όλες αυτές οι πτυχές του χαρακτήρα του συνθέτουν το πορτρέτο ενός ανθρώπου που έζησε για το θέατρο. Η συνεργασία του με τον Δαλιανίδη, η φιλία του με τη Μάρθα Καραγιάννη, οι επιθεωρήσεις που έγραψε, οι ρόλοι που ερμήνευσε – όλα αυτά αποτελούν την παρακαταθήκη του.

Η ιστορία του είναι επίσης μια υπενθύμιση ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι εύθραυστες. Η αποξένωση με την Καραγιάννη, μέσα από μια παρεξήγηση και την παρέμβαση τρίτων, δείχνει πόσο εύκολα μπορούν να χαθούν δεσμοί που κράτησαν χρόνια.

Σήμερα, ο Γιώργος Γεωργίου συνεχίζει να υπάρχει μέσα από τις ταινίες και τις θεατρικές του παραστάσεις. Το ταλέντο του, το χιούμορ του, η αφοσίωσή του στην τέχνη, τον καθιστούν μια αξέχαστη φιγούρα του ελληνικού θεάματος. Και όπως ο ίδιος έχει δείξει, η αξία ενός καλλιτέχνη δεν μετριέται με τον αριθμό των πρωταγωνιστικών ρόλων, αλλά με τη σφραγίδα που αφήνει σε κάθε του εμφάνιση.