Nikos Antonakopoulos

Για το μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα, η ιδιοκατοίκηση αποτελούσε τον ακρογωνιαίο λίθο του λεγόμενου «οικονομικού ονείρου» της μεσαίας τάξης, τόσο στη Δύση όσο

Για δεκαετίες, η σχέση της Ελλάδας με τη θάλασσα, πέρα από την ποντοπόρο ναυτιλία, μεταφραζόταν οικονομικά με έναν πολύ συγκεκριμένο, παραδοσιακό τρόπο:

Για δεκαετίες, η ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας γράφτηκε με όρους ασταμάτητης αστυφιλίας. Η Αθήνα και, σε δεύτερο βαθμό, η Θεσσαλονίκη μετατράπηκαν σε γιγαντιαίους

Για πολλά χρόνια, η έννοια της αυτοφροντίδας (self-care) ήταν συνδεδεμένη με εφήμερες απολαύσεις: ένα ακριβό μασάζ το Σαββατοκύριακο, μια μέρα σε ένα σπα ή η

Για περισσότερα από είκοσι χρόνια, ο τρόπος ζωής μας καθοριζόταν από την κουλτούρα της υπερκατανάλωσης, της ταχύτητας και της διαρκούς

Για γενιές, η ιατρική επιστήμη λειτουργούσε με βάση έναν εμπειρικό κανόνα: «ένα μέγεθος ταιριάζει σε όλους» (one-size-fits-all). Όταν δέκα άνθρωποι

Για σχεδόν μισό αιώνα, η παγκόσμια οικονομία λειτουργούσε με ένα βασικό ευαγγέλιο: τη μεγιστοποίηση της αποτελεσματικότητας και τη μείωση του κόστους.

Για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ο πλανήτης λειτουργούσε με βάση μια κοινή παραδοχή: την ασταμάτητη Παγκοσμιοποίηση. Το όραμα

Για δεκαετίες, η οικονομική και κοινωνική ταυτότητα της Ελλάδας βασιζόταν σε ένα πολύ συγκεκριμένο, σχεδόν μονοδιάστατο μοντέλο: ήμασταν το «οικόπεδο της Ευρώπης»

Για περισσότερα από είκοσι χρόνια, το σύγχρονο lifestyle καθοριζόταν από την κουλτούρα της «τέλειας εικόνας» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η επιτυχία,